“Alles van waarde is weerloos.” Het werd een gevleugelde uitdrukking, ongeacht de geschiedenis van de dichter.
Het is vrijdagmiddag en ik heb de stemmingen in de Tweede Kamer gisteren laten bezinken. Vanavond begint de Shabbat en hoewel ik geen Shabbat observeer, rem ik op vrijdagmiddagen altijd af. Dat deed ik toen ik in Israël woonde en dat doe ik nog steeds. Het is een ritme dat ik nooit ben kwijtgeraakt.
Vanmiddag moest ik denken aan die gevleugelde zin van Lucebert. Kondigde die iets aan, een manier van denken die decennia later zou uitgroeien tot een moreel systeem? Je zou het een proto-postmoderne dichtregel kunnen noemen. Het postmodernisme maakte gretig gebruik van de gedachte die er onder schuilde: slachtofferfetisjisme. Macht werd de oerzonde en wie zich verdedigt en macht verwerft, betaalt daarvoor een prijs in morele status. Onmacht is geen toestand meer die je overkomt door externe omstandigheden, maar een brevet van je reinheid, je onschuld, waarmee je moet en zal dwepen
Zo viel ook slimme Sovjet-propaganda in vruchtbare aarde en schoot het antizionisme wortel. Het antizionisme waarmee we inmiddels al tweeënhalf jaar lang worden doodgegooid op straat, online, in de DPG-kranten, op de NOS en in Den Haag.
Een volk dat millennia werd getergd heeft een staat gebouwd, een leger opgericht, het wil leven en overleven. En daarom kan dit volk geen slachtofferschap meer claimen. Het slachtofferschap moest Joden worden ontnomen op het moment dat ze hun vuist ophieven ter zelfbeschikking en zelfbescherming. Wat eraan voorafging doet er niet meer toe. Sterker: eerder slachtofferschap wordt ze verweten (“heb je ze weer met hun jankverhalen”). Huidig slachtofferschap ook (“de Joden hebben het er zelf naar gemaakt”). Waarom Israël die vuist moet heffen na raketregens en pogroms is secundair. Wie zich verdedigt, wordt dader, onherroepelijk. En daders, tja, dat zijn altijd de fascisten, want dat hebben we op school geleerd.
Dat gisteren in de Kamer de woke rechtse mafklappers van FvD, RijkLinks, het CDA en D66 het over weinig eens waren behalve over het daderschap van één land dat zichzelf verdedigt, maakt zichtbaar wat decennia van slachtofferfetisj hebben aangericht. De antifascist eet zijn eigen staart.
Sterk artikel. Is me uit het hart gegrepen. 🙏
Ik ben blij dat ik al jaren geen TV meer heb. Scheelt een hoop ergernis en schreeuwen naar het beeldscherm. Dat we naar de kloten gaan was me al duidelijk.
Dat onze sociaal democratie niet meer de lading dekt ook. Ik wacht af en ben bereid te vertrekken als het onleefbaar wordt.