Soms een burgertrut, soms weer die alto... Wat heeft het woord queer te maken met transgenderzorgprotocollen voor minderjarigen? Voor normale menschen: geen ene malle moer. Maar hold your horses.
Heeft de Nederlandse kijk niet ook veel te maken met de identiteitspolitiek die hier helaas sterk heerst? Niet wie je bent maar wat je bent? Homo’s, lesbiennes die ik ken, willen vooral niet tot de lhbtiq+ gemeenschap behoren. Waar je ook nog precies de goede dingen moeten vinden en de juiste woorden gebruiken. Zij houden gewoon van een ander mens en that’s it
een fijne inleiding in een materie waar ik weinig van weet. Het lijkt erop dat de postmoderne sloop van een objectieve werkelijkheid, het wegslaan van kaders en fundamenten, de zoektocht van iedere puber naar hij/zij is , enorm ingewikkeld heeft gemaakt.
Zelfde hier, weet er ook niet veel van...de hormoonhuishouding in beginsel is een rollercoaster die naargelang de tijd vordert langzaam uitkristalliseert en voor sommigen een probleem blijft...als het je treft wordt het leven er niet leuker op denk ik zo. De industrie eromheen opgetuigd baart me zorgen, het is nu handel.
Stevenen we af op een samenleving die in de toekomst kindjes naar keuze met aan te schaffen opties op een internet-markt koopt met garantie.
Zie het voor me...deze is stuk, mag ik een nieuwe...
Het kan zijn dat het die kant opgaat en voor mij dan de tijd om het aardse te verlaten...
In de tussentijd (díe tijd is nu van ons, de nu lezende/schrijvende) genieten en de hoop uitspreken dat de Luctor-Pubers toch een Emergo binnen in zichzelf ervaren zonder bemoeienis...
Als oude LHBer heb ik met afgrijzen de lettersoep geboren zien worden. Mijn hoop was dat we als maatschappij onze biologische kenmerken niet meer genderbepalend zouden laten zijn. Het omgekeerde gebeurde. Dat de (van oudsher gereformeerde) VU hier een belangrijke rol speelde, verbaasde mij niet.
Queer is m.i.i ook een gevaarlijke term en bevestigt juist een heteronormatieve uitkijk op gedrag.
In een Zembla uitzending (een jaar of twee geleden) bleek dat Annelou de Vries van het VUMC in 2021 subsidie had aangevraagd om het "ontbrekende bewijs" voor de nieuwe groep patiënten te gaan vinden. Let wel, 10 jaar (!) nadat de patiëntenpopulatie drastisch was veranderd en nadat er al kritiek op dat protocol rondzong, besloot zij toch maar eens te onderzoeken of het Dutch Protocol ook werkt bij die nieuwe doelgroep. Tot zover de "zorgvuldigheid".
"De hele homo-emancipatie rustte namelijk op één gedachte, en het was een goede: je kiest je geaardheid niet, dus je hoeft niets te bewijzen of te veranderen. Je mag gewoon meedoen: trouwen, kinderen krijgen, belasting betalen, mopperen op de buren. Een spannend leven leiden, of een saai leven desnoods, want ook dat is een burgerrecht. Het woord queer zet in dat concept de bijl. Het blaast alles op tot een allesomvattend anderszijn, want dat is wat queer betekent, “anders, vreemd”. Het is een levenslang statement tegenover “het gewone”. "
Het maakt nieuwsgierig naar wie ooit die term queer heeft bedacht of wie degene is/zijn die dat begrip er zo ontzettend graag in wil/willen houden...
Ik maak me erg veel zorgen over de meisjes die in de (verwarrende) puberteit dissonantie ervaren met hun gender. Borsten worden afgebonden of zelfs verwijderd, hormonen toegediend met een gemak en vanzelfsprekendheid en zonder psychologische hulp, uitleg aan en toestemming van ouders. Steeds meer meisjes krijgen deze verschijnselen, hoe komt dat? Is daar als eens onderzoek naar gedaan? Hoe gaat het als ze tien jaar verder zijn? Wat als ze spijt krijgen en psychische schade? De ‘Dutch protocol’ wordt in veel landen al heel kritisch bekeken. In veertig jaar voor de klas, genoeg homoseksuele pubers gezien, maar pas zo’n tien jaar geleden pubers die ineens als iemand van het andere geslacht (meisjes vooral) identificeerden of als ‘het’ of X door het leven wilden gaan. Niet één enkeling per klas, maar soms wel twintig procent twijfelaars. Het leek wel een hype, hoe kan dat? Paarse vrijdag werd plots gevierd op veel scholen.
Een 15-jarige meisje dat zich identificeert als jongen of zelfs als hond, die haar ouders vermoordt. Jeugdzorg die op alle gebieden faalt. Wie komt er nog op voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van onze kinderen en kleinkinderen?
Heeft de Nederlandse kijk niet ook veel te maken met de identiteitspolitiek die hier helaas sterk heerst? Niet wie je bent maar wat je bent? Homo’s, lesbiennes die ik ken, willen vooral niet tot de lhbtiq+ gemeenschap behoren. Waar je ook nog precies de goede dingen moeten vinden en de juiste woorden gebruiken. Zij houden gewoon van een ander mens en that’s it
een fijne inleiding in een materie waar ik weinig van weet. Het lijkt erop dat de postmoderne sloop van een objectieve werkelijkheid, het wegslaan van kaders en fundamenten, de zoektocht van iedere puber naar hij/zij is , enorm ingewikkeld heeft gemaakt.
Zelfde hier, weet er ook niet veel van...de hormoonhuishouding in beginsel is een rollercoaster die naargelang de tijd vordert langzaam uitkristalliseert en voor sommigen een probleem blijft...als het je treft wordt het leven er niet leuker op denk ik zo. De industrie eromheen opgetuigd baart me zorgen, het is nu handel.
Stevenen we af op een samenleving die in de toekomst kindjes naar keuze met aan te schaffen opties op een internet-markt koopt met garantie.
Zie het voor me...deze is stuk, mag ik een nieuwe...
Het kan zijn dat het die kant opgaat en voor mij dan de tijd om het aardse te verlaten...
In de tussentijd (díe tijd is nu van ons, de nu lezende/schrijvende) genieten en de hoop uitspreken dat de Luctor-Pubers toch een Emergo binnen in zichzelf ervaren zonder bemoeienis...
Als oude LHBer heb ik met afgrijzen de lettersoep geboren zien worden. Mijn hoop was dat we als maatschappij onze biologische kenmerken niet meer genderbepalend zouden laten zijn. Het omgekeerde gebeurde. Dat de (van oudsher gereformeerde) VU hier een belangrijke rol speelde, verbaasde mij niet.
Queer is m.i.i ook een gevaarlijke term en bevestigt juist een heteronormatieve uitkijk op gedrag.
Ik laat het hier maar even bij.
In een Zembla uitzending (een jaar of twee geleden) bleek dat Annelou de Vries van het VUMC in 2021 subsidie had aangevraagd om het "ontbrekende bewijs" voor de nieuwe groep patiënten te gaan vinden. Let wel, 10 jaar (!) nadat de patiëntenpopulatie drastisch was veranderd en nadat er al kritiek op dat protocol rondzong, besloot zij toch maar eens te onderzoeken of het Dutch Protocol ook werkt bij die nieuwe doelgroep. Tot zover de "zorgvuldigheid".
Hele goeie:
"De hele homo-emancipatie rustte namelijk op één gedachte, en het was een goede: je kiest je geaardheid niet, dus je hoeft niets te bewijzen of te veranderen. Je mag gewoon meedoen: trouwen, kinderen krijgen, belasting betalen, mopperen op de buren. Een spannend leven leiden, of een saai leven desnoods, want ook dat is een burgerrecht. Het woord queer zet in dat concept de bijl. Het blaast alles op tot een allesomvattend anderszijn, want dat is wat queer betekent, “anders, vreemd”. Het is een levenslang statement tegenover “het gewone”. "
Het maakt nieuwsgierig naar wie ooit die term queer heeft bedacht of wie degene is/zijn die dat begrip er zo ontzettend graag in wil/willen houden...
Ik maak me erg veel zorgen over de meisjes die in de (verwarrende) puberteit dissonantie ervaren met hun gender. Borsten worden afgebonden of zelfs verwijderd, hormonen toegediend met een gemak en vanzelfsprekendheid en zonder psychologische hulp, uitleg aan en toestemming van ouders. Steeds meer meisjes krijgen deze verschijnselen, hoe komt dat? Is daar als eens onderzoek naar gedaan? Hoe gaat het als ze tien jaar verder zijn? Wat als ze spijt krijgen en psychische schade? De ‘Dutch protocol’ wordt in veel landen al heel kritisch bekeken. In veertig jaar voor de klas, genoeg homoseksuele pubers gezien, maar pas zo’n tien jaar geleden pubers die ineens als iemand van het andere geslacht (meisjes vooral) identificeerden of als ‘het’ of X door het leven wilden gaan. Niet één enkeling per klas, maar soms wel twintig procent twijfelaars. Het leek wel een hype, hoe kan dat? Paarse vrijdag werd plots gevierd op veel scholen.
Een 15-jarige meisje dat zich identificeert als jongen of zelfs als hond, die haar ouders vermoordt. Jeugdzorg die op alle gebieden faalt. Wie komt er nog op voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van onze kinderen en kleinkinderen?