“Nederlanders worden pas wakker als hún monumenten worden beklad en komen pas in actie als hún eer ineens groots wordt aangetast,” zegt een vrouw hier tijdens een samenkomst van Nederlandse Joden, Israëli’s en Iraniërs.
Er zijn een hoop mensen die precies weten hoe jij je voelt. Meer dan je misschien wel denkt. Het probleem is dat ze met dezelfde vraag worstelen: hoe buig je een negatieve spiraal terug omhoog?
Ik voel met je mee. Zelf heb ik geen Joodse achtergrond en ik ben niet gelovig. Wel heb ik veel verhalen meegekregen tijdens mijn schooltijd op de Veluwe en altijd ben ik geïnteresseerd geweest in geschiedenis.
Dat laatste is denk ik wat er bij veel mensen aan schort. Geen kennis, geen idee hoe dingen zijn ontstaan, wat er vroeger is gebeurd, waarom dingen zijn zoals ze zijn.
Verblind zijn er velen door hedendaagse platgeslagen ‘explainer’ filmpjes op tiktok, ‘satire’ van Lubach, Dit was het Nieuws of Even tot Hier, waar het gewenste gedachtegoed wordt onderwezen met een besmuikt lachje.
Ik zucht er soms diep van.
We hebben onze rust gevonden in een spaans bergdorpje, waar het hele jaar uitgekeken wordt naar de fiestas in de zomer, de mensen elkaar groeten op straat en een praatje met me maken als ik de citroenen pluk uit de boom in mijn tuin.
Ik heb de taal geleerd, het kan altijd beter, maar ik kan prima praten over citroenen en fiestas.
De kennis gaat nog niet zo diep dat ik een boom kan opzetten over politiek, maar dat is het laatste waar ik behoefte aan heb hier, en als ik het zo een beetje inschat, dan hebben mijn dorpsgenoten daar ook geen behoefte aan. Politiek gaat hier hooguit over dat de fontein bij de kerk gerepareerd moet worden en het afval nog niet is opgehaald.
De vrienden uit Nederland sorteren zich vanzelf uit. Met sommigen is het contact geïntensiveerd, met anderen juist verwaterd. Het is fijn om te weten wie je gelijkgestemden zijn. Met anderen vermijd je bepaalde onderwerpen juist.
In oktober ga ik naar Israel, een vriendin bezoeken die ik nog ken van de middelbare school. Ze had een Nederlandse moeder. Sinds 7 oktober hebben we veel contact. Haar schoonzoon is doodgeschoten bij het Nova festival. Ze wisten het pas na ruim een week. Hij was niet goed te identificeren. Een onbeschrijfelijk drama.
De gelijkgestemden weten al een tijdje dat ik naar haar toe ga. De wat minder gelijkgestemden komen er vanzelf wel achter. Het voelt voor mij vreemd genoeg als provoceren om het ze te vertellen en ik heb geen zin in discussies. Ik vind dit ergens erg raar van mezelf, maar ik wil me niet hoeven verantwoorden. Gewoon geen zin meer in.
Ik hoop dat de nare wind gaat liggen. Van Covid ging het naar Oekraïne/Rusland en daarna Israël/Gaza. Ik heb het idee dat ik al 6 jaar lang in een onstopbare discussiestorm zit waarbij iedereen weer wat anders vindt en waarbij er altijd wel een onderwerp is waar je het niet met elkaar eens bent.
De energie die het kost is doodvermoeiend.
Dat het tij maar gauw moge keren. Ik pers nog maar een citroen voor in m’n drankje.
Ik tref hier op Substack - gek genoeg - meer Nederlanders die zijn weggegaan, en ik sta zelf ook op het punt om naar Spanje te trekken. Ook ik verlang naar politiek met de kleine p. Mijn kinderen gaan vanaf september naar school in Spanje.
Wat vreselijk voor je jeugdvriendin. Ik heb de plekken in het Zuiden, op de grens met Gaza, vorig jaar bezorgd en heb toen ook met een overlevende gesproken op het terrein van het Nova. Het was een van de meest huiveringwekkende gesprekken die ik ooit heb gehad. Die dag, 7 oktober, heeft ook voor mij alles voor altijd anders gemaakt. Het heeft me eenzamer gemaakt, geïsoleerder, maar ook eerlijker. En ik heb veel nieuwe vrienden in Nederland gemaakt. Nederlandse Joden, maar ook anderen die nog wél autonoom kunnen nadenken.
Hoe dan ook, ik wens je een goede reis toe dit najaar. Ik houd van mijn tweede land, waar ik vorige week weer even was en deze zomer ook weer een maand (ik ben zelf ook niet Joods, maar getrouwd met een Israëli en heb er 11 jaar gewoond).
Op de middelbare school was geschiedenis mijn beste vak. Soms werd ik door de gedachte geplaagd: waar is kennis van de geschiedenis eigenlijk goed voor?
Als ik commentaren van sommige mensen op b.v. X lees, realiseer ik me waarom kennis van geschiedenis belangrijk is: om gemaakte fouten in het verleden niet te herhalen.
Inderdaad wat Bart zegt. Ook ik zou graag willen weten hoe we dit om kunnen draaien. We zijn met veel maar hoe kunnen we de krachten bundelen. De ellende, die de zogenaamde kwaliteitsmedia veroorzaken. Zij vergiftigen hun lezers en kijkers met anti Israël propaganda. Mensen, die tegengas geven in die media worden monddood gemaakt zie Ephimenco en Theodor en anderen. Zwaar frustrerend!
Er zijn een hoop mensen die precies weten hoe jij je voelt. Meer dan je misschien wel denkt. Het probleem is dat ze met dezelfde vraag worstelen: hoe buig je een negatieve spiraal terug omhoog?
Ik voel met je mee. Zelf heb ik geen Joodse achtergrond en ik ben niet gelovig. Wel heb ik veel verhalen meegekregen tijdens mijn schooltijd op de Veluwe en altijd ben ik geïnteresseerd geweest in geschiedenis.
Dat laatste is denk ik wat er bij veel mensen aan schort. Geen kennis, geen idee hoe dingen zijn ontstaan, wat er vroeger is gebeurd, waarom dingen zijn zoals ze zijn.
Verblind zijn er velen door hedendaagse platgeslagen ‘explainer’ filmpjes op tiktok, ‘satire’ van Lubach, Dit was het Nieuws of Even tot Hier, waar het gewenste gedachtegoed wordt onderwezen met een besmuikt lachje.
Ik zucht er soms diep van.
We hebben onze rust gevonden in een spaans bergdorpje, waar het hele jaar uitgekeken wordt naar de fiestas in de zomer, de mensen elkaar groeten op straat en een praatje met me maken als ik de citroenen pluk uit de boom in mijn tuin.
Ik heb de taal geleerd, het kan altijd beter, maar ik kan prima praten over citroenen en fiestas.
De kennis gaat nog niet zo diep dat ik een boom kan opzetten over politiek, maar dat is het laatste waar ik behoefte aan heb hier, en als ik het zo een beetje inschat, dan hebben mijn dorpsgenoten daar ook geen behoefte aan. Politiek gaat hier hooguit over dat de fontein bij de kerk gerepareerd moet worden en het afval nog niet is opgehaald.
De vrienden uit Nederland sorteren zich vanzelf uit. Met sommigen is het contact geïntensiveerd, met anderen juist verwaterd. Het is fijn om te weten wie je gelijkgestemden zijn. Met anderen vermijd je bepaalde onderwerpen juist.
In oktober ga ik naar Israel, een vriendin bezoeken die ik nog ken van de middelbare school. Ze had een Nederlandse moeder. Sinds 7 oktober hebben we veel contact. Haar schoonzoon is doodgeschoten bij het Nova festival. Ze wisten het pas na ruim een week. Hij was niet goed te identificeren. Een onbeschrijfelijk drama.
De gelijkgestemden weten al een tijdje dat ik naar haar toe ga. De wat minder gelijkgestemden komen er vanzelf wel achter. Het voelt voor mij vreemd genoeg als provoceren om het ze te vertellen en ik heb geen zin in discussies. Ik vind dit ergens erg raar van mezelf, maar ik wil me niet hoeven verantwoorden. Gewoon geen zin meer in.
Ik hoop dat de nare wind gaat liggen. Van Covid ging het naar Oekraïne/Rusland en daarna Israël/Gaza. Ik heb het idee dat ik al 6 jaar lang in een onstopbare discussiestorm zit waarbij iedereen weer wat anders vindt en waarbij er altijd wel een onderwerp is waar je het niet met elkaar eens bent.
De energie die het kost is doodvermoeiend.
Dat het tij maar gauw moge keren. Ik pers nog maar een citroen voor in m’n drankje.
Ik tref hier op Substack - gek genoeg - meer Nederlanders die zijn weggegaan, en ik sta zelf ook op het punt om naar Spanje te trekken. Ook ik verlang naar politiek met de kleine p. Mijn kinderen gaan vanaf september naar school in Spanje.
Wat vreselijk voor je jeugdvriendin. Ik heb de plekken in het Zuiden, op de grens met Gaza, vorig jaar bezorgd en heb toen ook met een overlevende gesproken op het terrein van het Nova. Het was een van de meest huiveringwekkende gesprekken die ik ooit heb gehad. Die dag, 7 oktober, heeft ook voor mij alles voor altijd anders gemaakt. Het heeft me eenzamer gemaakt, geïsoleerder, maar ook eerlijker. En ik heb veel nieuwe vrienden in Nederland gemaakt. Nederlandse Joden, maar ook anderen die nog wél autonoom kunnen nadenken.
Hoe dan ook, ik wens je een goede reis toe dit najaar. Ik houd van mijn tweede land, waar ik vorige week weer even was en deze zomer ook weer een maand (ik ben zelf ook niet Joods, maar getrouwd met een Israëli en heb er 11 jaar gewoond).
Op de middelbare school was geschiedenis mijn beste vak. Soms werd ik door de gedachte geplaagd: waar is kennis van de geschiedenis eigenlijk goed voor?
Als ik commentaren van sommige mensen op b.v. X lees, realiseer ik me waarom kennis van geschiedenis belangrijk is: om gemaakte fouten in het verleden niet te herhalen.
Inderdaad wat Bart zegt. Ook ik zou graag willen weten hoe we dit om kunnen draaien. We zijn met veel maar hoe kunnen we de krachten bundelen. De ellende, die de zogenaamde kwaliteitsmedia veroorzaken. Zij vergiftigen hun lezers en kijkers met anti Israël propaganda. Mensen, die tegengas geven in die media worden monddood gemaakt zie Ephimenco en Theodor en anderen. Zwaar frustrerend!
De Nederlander...wat zei Maxima?
Lekker laten wauwelen deze Argentijnse verzonnen Queen bee...
In het politieke Nederlandse bestaan we wél degelijk en worden niet gehoord...sterker nog in de zeik genomen.
Kunnen wij geen vrienden (waren we al) worden en de Mossad lenen met een positieve krultang omhoog?